رسانه‌های پاکستانی گزارش داده اندن که بسته‌ماندن گذرگاه تورخم که یکی از مهم‌ترین شریان‌های تجاری میان افغانستان و پاکستان به‌شمار می‌رود، برای بیش از چهار ماه پیاپی، زیان‌های گسترده اقتصادی را بر دو طرف تحمیل کرده است.

این گذرگاه از اواسط ماه اکتوبر سال گذشته، در پی درگیری میان نیروهای افغان و پاکستانی در شب ۱۱ و ۱۲ اکتوبر، به‌گونه کامل به‌روی رفت‌وآمد و فعالیت‌های تجاری بسته شد. هرچند پس از آن، با میانجی‌گری قطر و ترکیه آتش‌بس برقرار شد، اما نگرانی‌های امنیتی باعث شده است که مسیرهای تجاری همچنان مسدود باقی بماند.

در گزارش آمده است که، در کنار تورخم، گذرگاه‌های دیگری چون خرلاچی، غلام‌خان، انگور اده و چمن نیز بسته شده‌اند؛ موضوعی که اختلال در تجارت منطقه‌ای را تشدید کرده است. تاجران می‌گویند که تنها از ناحیه تورخم، زیان روزانه صادرات پاکستان حدود دو میلیون دالر برآورد می‌شود که در مجموع، طی حدود ۱۲۰ روز، به بیش از ۲۴۰ میلیون دالر می‌رسد. با در نظر گرفتن واردات متوقف‌شده، کاهش عواید گمرکی و پیامدهای جانبی، میزان خسارت بسیار فراتر از این رقم عنوان می‌شود.

به گفته نهادهای تجاری، صادرات ماهانه پاکستان نزدیک به ۱۷۷ میلیون دالر کاهش یافته و حجم تجارت دوجانبه در دوره‌های اخیر بیش از پنجاه درصد افت داشته است. پیش از بسته‌شدن، تورخم روزانه پذیرای حدود ۱۰ هزار مسافر و ۵۰۰ تا ۷۰۰ موتر باربری و مسافربری بود؛ اما اکنون بازارهای مرزی و شبکه‌های ترانزیتی عملاً فلج شده‌اند.

رئیس انجمن سراسری کارگزاران گمرکی پاکستان می‌گوید بیش از ۱۵۰ دفتر ترخیص کالا در تورخم بسته شده و دست‌کم یک‌هزار کارگر بی‌کار شده‌اند. در همین حال، اتحادیه کارگران تورخم از بی‌کاری بیش از چهار هزار کارگر روزمزد، از جمله رانندگان، باربران و فعالان خدماتی خبر می‌دهد.

گزارش افزوده است که، این وضعیت بر قیمت‌ها نیز تأثیر گذاشته است. صادرات محصولات افغانستان، به‌ویژه سبزیجات، پنبه و میوه‌های خشک مانند بادام، کشمش، انجیر، پسته و جلغوزه متوقف شده و قیمت این اقلام در بازارهای پاکستان افزایش یافته است. در مقابل، صادرات پاکستان شامل کچالو، مرکبات (کینو، مالته)، کیله، سرخ و دواها در مرز متوقف شده و کاهش قیمت‌ها، زیان‌های سنگینی را به تولیدکنندگان وارد کرده است.

کارشناسان هشدار می‌دهند که تداوم این وضعیت نه‌تنها اقتصاد مناطق مرزی، بلکه پروژه‌های بزرگ ترانزیتی و ابتکارهای اتصال آسیای مرکزی و جنوبی را نیز با تردید روبه‌رو ساخته و اعتماد به مسیرهای تجاری زمینی را به‌شدت کاهش داده است.