بسیاری از نابینایان در افغانستان به حقوق انسانی خود دست رسی ندارند

کمیسیون مستقل حقوق بشر میگوید: نابینایان در افغانستان نمی توانند از حق زندگی و حقوق اجتماعی شان استفاده کنند.

بینایی بزرگترین هدیه الهی ، هدیه که با آن میتوان رنگ زیبای طبیعیت را حس کرد و اما نبود آن روشنی ها را به تاریکی ها مبدل میکند.

نا بینایی تنها چشم ها را تاریک میسازد نه ذهن و افکار یک شخص را.

نابینایی ناتوانی نیست ، بل افراد نابینا به مانند بینایان از حقوق یکسان زندگی کردن برخور دارند.

احمد ضیاء لنگری ـ عضو کمیسیون مستقل حقوق بشرمیگوید نابینایان حق دارند به مانند دیگران به امتیازات شهروندی دست رسی داشته باشند‌‌، اما در افغانستان نابینایان به این حق دست رسی کمتر دارند.

سید علم هاشمی از مادر نابینا به دنیا آمده ، او خود را نابینا نمیداند، او به مانند بینایان توانایی خواندن و نوشتن را دارد، او میتواند سی جزء از قرآن مجید را از روی خط بریل تلاوت کند، او به کتاب های حاوی قصه ها و افسانه ها دست رسی دارد، بالاخره اینکه او نابینایی است که به مانند بینایان توانایی دارد.

بنفشه یعقوبی از جمله زنان نابینای افغانستان است،  او مسوولیت یک نهاد مربوط به نابینایان افغانستان را بر عهده دارد، خانم یعقوبی  نقش نابینایان در ساختار یک جامعه را بسیار مهم میخواند اما او نسبت به چالش های نابینایان نگران است.

افغانستان کشوریست که حدود 400 هزار نابینا دارد، برخی این نابینایان از مادر نابینا به دنیا آمده اند و برخی دیگر شان به دلیل امراض گونا گون در گذشته ها بینایی شان را از دست داده اند ، جنگ های چند دهه اخیر نیز شماری از شهروندان این کشور را نابینا ساخته است.