ملل متحد در افغانستان از تمویل کنندگان بین‌المللی می‌خواهد تا به پشتیبانی حیاتی خود از مردم افغانستان در سال ۲۰۲۵ ادامه دهند چنانکه حدود ۹.۲۲ میلیون جمعیت کشور به کمک نیازدارند.

این تقاضا پیش از نشست “گروه هماهنگی افغانستان (ACG)” که قرار است طی هفته جاری در استانبول دایر گردد، مطرح می‌شود. این جلسه نمایندگان کشورهای عضو تمویل کننده، نهادهای مالی بین‌المللی و یوناما را گردهم می‌آورد.

اندریکا راتواته، هماهنگ کننده امور بشری ملل متحد و معاون نماینده خاص سرمنشی این سازمان برای افغانستان گفت: «اگر قرار باشد بخواهیم به مردم افغانستان در زمینه بیرون رفت از چرخه شوم فقر کمک نماییم، باید به داشتن امکانات و روش‌های ضروری برای رسیدگی به نیازهای آنان ادامه دهیم و در عین زمان بایست عرصه را برای استقامت و ثبات بلند مدت برای آنان مهیا سازیم.»

وی افزود: «با وجود چالش‌های پیچیده در ارائه کمک‌های بشری به مردم افغانستان، باید به گذار تدریجی از مساعدت‌های نجات بخش به راه حل‌های پایدار بپیردازیم که این امر پاسخگوی انگیزه‌های اصلی آسیب پذیری به شمار می‌آید. این یک رویکرد حیاتی برای افغانستان، منطقه و جهان است.»

در سال ۲۰۲۴، همکاران کمک کننده درعرصه‌های مساعدت‌های بشری و فراهم آوری نیازهای اولیه مبلغ مجموعی ۲۱.۳ میلیارد دالر را برای حمایت از مردم افغانستان تامین نمودند، که این رقم بیانگر افزایش در سطح فراهم آوری وجوهات به مقایسه سال قبل می‌باشد.

بر مبنای گزارش نتایج ساالنه ۲۰۲۴ ملل متحد برای افغانستان که همزمان با جلسه “گروه هماهنگی افغانستان” منتشر خواهد شد، کمک‌های سخاوتمندانه تمویل کنندگان ملل متحد و همکاران این سازمان را قادر ساخت تا نتایج ملموس در مساعدت‌های بشری نجات بخش را رقم زنند، ارائه خدمات اساسی را ادامه دهند و استقامت افغان‌ها، به شمول زنان و دختران را تقویت نمایند.

بحران جهانی در امر تامین وجوه و پیآمدهای دراماتیک آن روی برنامه‌های بشردوستانه و فراهم آوری نیازمندی‌های اولیه می‌تواند دست آوردهای شکننده چهار سال اخیر در ثبات افغانستان را به خطر اندازد. این دست آوردها شامل بهبود وضعیت مصئونیت غذایی و رشد نسبی اقتصاد کشور می‌گردد. عدم موفقیت در ادامه سرمایه گذاری حداقل روی استقامت کشور ممکن سبب روی آوردن افغان‌ها به ساز و کارهای منفی در تلاش شان برای مقابله با مشکالت گردد. این ساز و کارهای منفی شامل مهاجرت‌های نا منظم به عنوان آخرین گزینه می‌گردد که افراد را در معرض خطرات جدی قرار داده و با عث وارد آمدن فشار‌های اضافی در منطقه نیز می‌گردد.