به نقل از خبرگزاری گاردین ولادیمیر پوتین می‌خواست روسیه به ناتو بپیوندد، اما نمی‌خواست کشورش روند معمول نامزدی را طی کند و به گفته یکی از دبیرکل‌های پیشین ناتو، “با بسیاری از کشورهایی که اهمیتی ندارند” صف آرایی کند.

جورج رابرتسون، وزیر دفاع پیشین کارگری که بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ ریاست ناتو را بر عهده داشت، گفت که پوتین در اولین نشست آنها به صراحت اعلام کرد که می‌خواهد روسیه بخشی از اروپای غربی باشد. او گفت:”آنها می‌خواستند بخشی از آن غرب مرفه، امن و باثباتی باشند که روسیه در آن زمان از آن خارج بود.”

رابرتسون در باره اولین دیدار با پوتین را که در سال ۲۰۰۰ رئیس جمهور روسیه شد، می‌گوید که: “خوب، ما مردم را برای پیوستن به ناتو دعوت نمی‌کنیم، آنها برای پیوستن به ناتو درخواست می‌دهند.” و او گفت: “خوب، ما با بسیاری از کشورها که اهمیتی ندارند همسو نیستیم.”

این گزارش با آنچه پوتین به دیوید فراست فقید در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی درست پیش از انتصاب او به عنوان رئیس‌جمهور روسیه در بیش از ۲۱ سال پیش گفت، مطابقت دارد. پوتین به فراست گفت که اگر نظرات روسیه به عنوان یک شریک برابر در نظر گرفته شود، عضویت در ناتو را رد نخواهد کرد.

او به فراست گفت که برایش سخت است که ناتو را به عنوان یک دشمن ببیند. روسیه بخشی از فرهنگ اروپایی است. و من نمی‌‎توانم کشورم را جدا از اروپا و آنچه ما اغلب دنیای متمدن می‌نامیم تصور کنم.

نظرات لرد رابرتسون در پادکست One Decision که توسط میشل کوسینسکی گزارشگر سابق CNN و سر ریچارد دیرلاو، رئیس سابق M16 ارائه شد، نشان می دهد که چگونه جهان بینی پوتین در طول ۲۱ سال حکومت بی وقفه روسیه تکامل یافته است.

پس از تظاهرات خیابانی انقلاب نارنجی در اوکراین در سال ۲۰۰۴، پوتین به طور فزاینده‌ای نسبت به غرب مشکوک شد و آنها را به حمایت مالی از سازمان‌های غیردولتی طرفدار دموکراسی متهم کرد. او از گسترش مستمر ناتو در اروپای مرکزی و شرقی بیشتر عصبانی شد: رومانی، بلغارستان، اسلواکی، اسلوونی، لتونی، استونی و لیتوانی در سال ۲۰۰۴ به این اتحاد ملحق شدند. کرواسی و آلبانی در سال ۲۰۰۹ دنبال کردند. گرجستان و اوکراین در سال ۲۰۰۸ قول پیوستن به آن را داده بودند، اما از آن خارج شدند.

پس از حملات ۱۱ سپتامبر، بسیاری از متحدان ناتو در تهاجم به افغانستان به ایالات متحده پیوستند و ناتو فرماندهی این مأموریت را در سال ۲۰۰۳ بر عهده گرفت.