کرزی: امریکا هیچگاه منافع افغانستان را در نظر نگرفته است

حامد کرزی رییس جمهوری افغانستان در مصاحبه ی با روزنامه واشنگتن پُست گفته است که امریکایی ها به خاطر مبارزه با هراس افگنان و افراطیان به افغانستان آمده اند تا امریکا در امن باشد. و در این مبارزه در طول دوازده سال هیچگاه منافع افغانستان در نظر گرفته نشده است.

پس از دوازده سال حکومت جدید و حضور ناتو در افغانستان، این نخستین بار است که حامد کرزی رییس جمهوری افغانستان از کارکرد های امریکا به دیده انتقادی نگرسته است.

به نقل از روزنامه واشنگتن پُست رییس جمهور افغانستان گفته است:” امریکا به خاطر مبارزه با هراس افگنان و افراطیان به افغانستان آمده اند تا امریکا در امن باشد، لذا اگر به خاطر آوردن امن به امریکا به خانه هایی افغان ها حمله صورت گیرد و خانه هایی افغان ها بازرسی شود این راهی درست تامین امنیت در امریکا نیست”.

با آنکه در بسا موارد تهدید های از نفوذ دو باره القاعده در مناطق شرقی کشور سخن زده شده است. اما آقای کرزی در مورد فعالیت القاعده در افغانستان نیز به دیده شک نگریسته و گفته است”من نمی خواهم بگویم که القاعده در افغانستان شکست خورده اند، من حتا نمی دانم که آنها وجود داشته باشند از نظر من القاعده این یک اسطوره و یک افسانه است آنها کدام مرکز ندارند من نمی توانم در مورد شکست یک چیزی صحبت کنم که حتا من با چشم خود ندیده ام، اگر القاعده واقعآ در افغانستان حضور داشته باشد من امید دارم که شکست خورده باشد و شکست بخورد و من با امریکا کار خواهم کرد که آنها شکست بخورند”.

از سوی هم رییس جمهور کرزی در مورد امضای سند امریکایی به پیش شرط های تاکید کرده و گفته است که سند امنیتی را با امریکا امضا نخواهد کرد.

وی گفته است “موضع من همچنان همان است اینکه من نمی‌توانم بدون آغاز روند صلح با امریکا توافقنامه امنیتی دوجانبه را امضا کنم، باراک اوباما رییس جمهور امریکا می‌گوید خوب، امریکا می‌تواند منتظر رییس جمهوری بعدی بماند”.

نبرد در برابر تررویزم در افغانستان، طولانی ترین جنگ در تاریخ امریکا پس از حادثه11 سپتامبر2001 خوانده شده است که در این نبرد افزون به مصارف مالی2300 سرباز امریکا جان باخته اند و در حال حاضر دستکم 33 هزار نظامی امریکا در افغانستان حضور دارند.

تنش های لفظی در روابط کابل و واشنگنتن به ویژه در چند ماه اخیر تازگی ندارد، آنچه قابل نگرانی دانسته میشود این است که ادامه این تنش ها وضعیت شکننده کشور را به کدام سو خواهد کشاند؟ پرتگاه بی ثباتی یا پیروزی کامل؟