Connect with us

دیدگاه شما

تلخ کامی های بزرگ شدن در افغانستان

منتشر شده

در

پس از چاشت روز شنبه در اواخر اکتوبر، یک مهاجم انتحاری سعی کرد وارد یک مرکز آموزشی در کابل شود که از طرف نگهبانان این مرکز شناسایی شد و انتحاری مواد انفجاری همراهش را در نزدیکی در ورودی انفجار داد. در این انفجار دست کم ۲۴ دانش آموز جان باخت و شمار زیادی نیز زخمی شد.

دختر یکی از همکارانم جان سالم به در برد اما شمار زیاد از خانواده ها به عزا نشسته اند.

در همان ماه، بالای یک مکتب در شمال شرق کشور حمله هوایی صورت گرفت، بر اساس گزارش ها در این رویداد دست کم ۱۲ کودک جان باختند. در رویداد در پی تلاش برای مورد حمله قرار دادن شورشیان صورت گرفته است. این رویداد ناآرامی برای پدر و مادر داغدار که عزیزانشان را در اثر آتش و خشم از دست داده اند، به ارمغان آورده است.

حملاتی از این دست که قوانین جنگ را نقض می کنند و مستقیما بر کودکان تاثیر می گذارد، در افغانستان بسیار رایج است. اگر این اتفاقات در دنیای غرب بیفتد، محکومیت گسترده ای را به همراه خواهد داشت. متسفانه، آنها اغلب در نتیجه رقابت اخبار جهانی، مانند همه گیری کووید-۱۹ و انتخابات ریاست جمهوری امریکا، کمتر گزارش می شوند.

همانطور که سازمان ملل متحد در آخرین گزارش خود در مورد هزینه های غیرنظامی جنگ افغانستان فاش کرد، در ۹ ماه نخست سال ۲۰۲۰ نزدیک به ۱۹۰۰ کودک کشته یا معلول شده اند.

این بسیار تکان دهنده است.

یک دختر ۱۴ ساله افغان به ما گفته است: “زمانی که جنگ در میگیرد هیچ جای از دهکده مان امن نیست اما خانه نسبت به بیرون بهتر است. ما در گوشه های اتاق پناه میگیریم.”

این یک واقعیت وحشتناک است که امروز هر کودک در افغانستان در فضای جنگ بزرگ شده است.

تشدید خشونت مانع آموزش کودکان نیز شده است. ایتلاف جهانی برای حمایت از آموزش و پرورش بیش از ۳۰۰ حمله بر مکاتب را بین سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ ثبت کرده است که منجر به زخمی یا کشته شدن حداقل ۴۱۰ دانش آموز و معلم شده است.

حتی قبل از همه گیری کووید-۱۹، تخمین زده می شود که ۳.7 میلیون کودک، تقریبا نیمی از کل کودکان واجد شرایط مکتب، از رفتن به مکتب بازمانده اند.

 تاثیر این امر بر روی کودکان به مراتب زیادتر است.

عدم دسترسی به آموزش منجر به افزایش خطر سو استفاده و بهره برداری می شود. و ما می دانیم که در افغانستان ۹۳ درصد کودکان دیررس واجد شرایط برای رفتن به مکتب مهارت خواندن ندارند.

از سوی هم در قسمت آموزش و پرورش در افغانستان سرمایه گذاری کم نیز صورت میگیرد. در حال حاضر افغانستان ۷۸ درصد کمتر از میانگین کشورهای آسیای جنوبی روی آموزش و پرورش سرمایه گذاری میکند که این امر تاثیر عمیقی برای سال‌های آینده ، به ویژه برای دختران خواهد داشت.

دختران تحصیل کرده برای صلح پایدار یک کشور جنگ زده مانند افغانستان بسیار مهم اند. ما از تجربه می دانیم که دختران تحصیل کرده سلامتی و تغذیه را بهبود می بخشند و به عملکرد و رشد اقتصادی بهتر کمک می کنند.

ما بسیار نگران ایم که ۶۰ درصد کودکان در که از مکاتب محروم میشوند، دختران اند. این امر در انگلیس، ایالات متحده یا استرالیا قابل تحمل نیست، پس چرا در افغانستان قابل قبول است؟

و حالا این کشور با همه گیری کووید-۱۹ نیز مبارزه کند؛ در کشوری که به سیستم فرسوده صحی نیز حمله شده است، جایی که پزشکان و پرستاران کشته شده اند.

همه اینها در کشوری است که امسال تقریبا ۵۰ درصد مردم یعنی ۱۸.4 میلیون نفر به کمک های بشردوستانه احتیاج دارند. طبق اعلام سازمان ملل، ۵.5 میلیون نفر به زودی می توانند شرایط قحطی را تجربه کنند و سه میلیون کودک زیر پنج سال از کمبود تغذیه رنج می برند.

جای تعجب نیست که افغانستان یکی از بدترین نقاط جهان برای کودکان است.

علی رغم افزایش چشمگیر نیازهای بشردوستانه، کمک های بین المللی به افغانستان کاهش یافته است.  تمویل کنندگان به تدریج کمک های بشردوستانه خود به سازمان ملل را کاهش داده اند؛ از ۸۷.5٪ در ۲۰۱۶ به ۷۶٪ در ۲۰۱۹ بودجه خود را تامین می کنند. و امسال نیز تنها ۴۰٪ کمک مورد نیاز تامین میشود که این تاسف باز است.

به همین دلیل در روز آینده کنفرانس تمویل کنندگان برای افغانستان در ژنو بسیار مهم است.

جامعه بین الملل باید با دولت افغانستان همکاری کند تا اطمینان حاصل کند که قوانین ملی مربوط به حمایت از کودکان به طور کامل تطبیق و در سراسر کشور گسترش پیدا میکند. و باید به کار خود برای کمک به تامین صلح پایدار ادامه دهد تا نسل های بعدی کودکان فارغ از ترس از خشونت و مرگ بزرگ شوند.

این بیشتر باید تعهد ما نسبت به ملتی باشد که مردمش دهه ها سختی ، درگیری و خشونت را تحمل کرده اند. در واقع، این بسیار حیاتی است تا کشوری که درگیر چندین دهه جنگ و تفرقه است بتواند آینده بهتری برای همه شهروندان خود رقم بزند.

نویسنده: کریس نیامندی مدیر ساحوی سیف د چلدرن برای افغانستان

دیدگاه شما

پیروزی تاریخی عبدل السید؛ آغاز فصل تازه برای مسلمانان امریکا

انتخاب او به مجلس سنای ایالات متحده، نقطه عطفی در زمینه حضور و نمایندگی مسلمانان در این نهاد به شمار می‌رود. با این حال، این سیاستمدار بلندپرواز دموکرات از ایالت میشیگان، می‌تواند در سال‌های آینده نیز به چهره‌ای قابل توجه در عرصه سیاست تبدیل شود.

Published

on

برای مسلمانان امریکا، پیروزی عبدالرحمن محمد السید، معروف به عبدل السید، در انتخابات مجلس سنای ایالات متحده، فراتر از کسب یک کرسی در ایالت میشیگان است. این رویداد نقطه عطفی به شمار می‌رود که مانعی چندین‌نسلی را از میان برداشته و صدای یک مسلمان را به یکی از قدرتمندترین نهادهای سیاسی ایالات متحده می‌رساند.

السید که در انتخابات مجلس سنای ایالت میشیگان، مایک راجرز، نامزد جمهوری‌خواه را شکست داده است، این هفته به نخستین مسلمانی تبدیل شد که به مجلس سنای امریکا راه می‌یابد. این پیروزی دستاوردی چشم‌گیر برای جامعه‌ای است که در عرصه سیاسی امریکا اغلب با حساسیت و نظارت‌های ویژه روبه‌رو بوده و حضور نمایندگان آن در بلندپایه‌ترین سطوح حکومت همچنان محدود مانده است.

پیروزی او همچنین نقطه پایانی بر یک مسیر سیاسی غیرمعمول است؛ مسیری که از فعالیت در بخش صحت عامه در شهر دیترویت آغاز شد و به کارزار انتخاباتی‌ای انجامید که برخی از چهره‌های برجسته و منافع مالی قدرتمند در سیاست امریکا را به چالش کشید.

از میشیگان به آکسفورد و بازگشت به میشیگان

السید در جنوب‌شرقی ایالت میشیگان از پدری مهاجر مصری به دنیا آمده و بزرگ شده است. او پیوندهای عمیقی با ایالتی دارد که اکنون قرار است در واشنگتن نمایندگی کند.

او در پوهنتون میشیگان تحصیل کرد و سپس با دریافت بورسیه رودز به پوهنتون آکسفورد راه یافت؛ جایی که دوکتورای صحت عامه خود را به دست آورد. او پس از آن، تحصیلات طبی‌اش را در پوهنتون کلمبیا تکمیل کرد.

اما السید به‌جای دنبال کردن مسیر معمول حرفه طب، وارد عرصه خدمات عمومی شد. او در سال ۲۰۱۵ به‌عنوان رئیس اداره صحت شهر دیترویت تعیین شد و مسئولیت دشوار بازسازی این اداره را پس از ورشکستگی شهر بر عهده گرفت.

فعالیت‌های او بر مسایلی متمرکز بود که مستقیماً بر زندگی مردم تأثیر می‌گذاشت؛ از جمله قرار گرفتن کودکان در معرض سرب، دسترسی به خدمات صحی و بدهی‌های درمانی.

او بعداً ریاست اداره صحت، خدمات انسانی و امور کهنه‌سربازان شهرستان وین را نیز بر عهده گرفت.

همین تجربه‌ها و باور او مبنی بر این‌که دسترسی به خدمات صحی و خدمات اساسی نباید به میزان درآمد افراد وابسته باشد، بعدها به محور اصلی پیام سیاسی او تبدیل شد.

یک‌بار شکست خورد، اما با قدرت به میدان بازگشت

نخستین تلاش جدی عبدل السید برای ورود به یک مقام انتخابی در سال ۲۰۱۸ صورت گرفت؛ زمانی که او برای احراز کرسی والی ایالت میشیگان نامزد شد. او در میان دموکرات‌های ترقی‌خواه توجه زیادی را به خود جلب کرد، اما در انتخابات مقدماتی این حزب در برابر گرچن ویتمر شکست خورد.

این شکست می‌توانست به جاه‌طلبی‌های سیاسی او پایان دهد؛ اما السید همچنان از طریق نوشتن، تولید پادکست و اظهارنظر درباره مسایل سیاسی، حضور خود را در فضای عمومی حفظ کرد. او با این فعالیت‌ها، هوادارانی به دست آورد و نامش را در میان چهره‌های مطرح سیاسی نگه داشت.

زمانی که گری پیترز، سناتور دموکرات، اعلام کرد که برای انتخاب مجدد نامزد نخواهد شد، السید این تصمیم را فرصت تازه‌ای برای ورود به مجلس سنا دانست.

او در اپریل ۲۰۲۵ کارزار انتخاباتی خود برای مجلس سنا را تنها با چهار کارمند آغاز کرد. پس از آن، کارزار انتخاباتی پرتحرک و مردمی او گسترش یافت و به ۱۱۰ شهر و بیش از ۵۰۰ برنامه انتخاباتی رسید. شمار داوطلبان این کارزار سرانجام به حدود ۱۲ هزار نفر افزایش یافت.

السید تلاش کرد به‌گونه مستقیم با رأی‌دهندگان دیدار کند و در کنار آن، از پادکست‌ها و شبکه‌های اجتماعی برای برقراری ارتباط با نسل جوان امریکا بهره ببرد؛ نسلی که بیش از پیش نسبت به شیوه‌های سنتی مبارزات انتخاباتی بدبین شده است.

مقابله با قدرت پول و سرمایه‌داران بزرگ

یکی از محورهای اصلی کارزار انتخاباتی السید، مخالفت او با دریافت کمک‌های مالی انتخاباتی از شرکت‌ها بود. او استدلال می‌کرد که سیاست‌مداران باید در برابر رأی‌دهندگان پاسخ‌گو باشند، نه کمک‌کنندگان ثروتمند یا صاحبان منافع قدرتمند تجاری.

کارزار انتخاباتی او بر کمک‌های مالی افراد و جمع‌آوری اعانه از طریق فعالیت‌های مردمی متکی بود و در نهایت، در جریان این دوره انتخاباتی حدود ۵۳.۸ میلیون دالر جمع‌آوری کرد.

با این حال، این به معنای دوری او از رقابت سیاسی با منابع مالی کلان نبود؛ برعکس، او درگیر یکی از همین رقابت‌ها شد.

در جریان انتخابات مقدماتی حزب دموکرات، گروه‌های وابسته به کمیته روابط عمومی امریکا و اسرائیل (AIPAC) هزینه‌های هنگفتی را برای حمایت از هیلی استیونز، رقیب او، صرف کردند. در همین حال، شماری از گروه‌های بیرونی نیز مبالغ قابل توجهی را برای مخالفت با السید هزینه کردند. با وجود این، او توانست نامزدی حزب دموکرات را به دست آورد.

محور اصلی کارزار انتخاباتی او را دسترسی به خدمات صحی با هزینه مناسب، عدالت اقتصادی، حمایت از خانواده‌های کارگر و کاهش نفوذ شرکت‌های بزرگ بر سیاست تشکیل می‌داد.

او همچنان موضع قاطعی در مخالفت با کمک‌های نظامی ایالات متحده به اسرائیل اتخاذ کرد؛ موضوعی که هم حمایت و هم انتقادهایی را به دنبال داشت.

این رقابت دشوار بود، اما السید توانست ائتلافی از حامیان را گردهم آورد که او را از مرحله انتخابات مقدماتی عبور داد و در نهایت به پیروزی در برابر مایک راجرز رساند.

رویدادی فراتر از مرزهای میشیگان

برای مسلمانان امریکا، اهمیت این انتخابات بسیار فراتر از رقابت‌های حزبی است.

مسلمانان نسل‌هاست که بخشی از جامعه امریکا بوده‌اند و در عرصه‌های تجارت، طب، آموزش، خدمات عمومی و ده‌ها بخش دیگر سهم گرفته‌اند. با این حال، حضور آنان در قدرتمندترین نهادهای سیاسی این کشور همچنان محدود بوده است.

انتخاب عبدل السید این وضعیت را تغییر می‌دهد. ورود او به مجلس سنا این پیام را می‌رساند که یک مسلمان امریکایی، از جمله فردی با پیشینه خانوادگی مهاجرت، می‌تواند در بالاترین سطح سیاست ملی رقابت کند و به پیروزی برسد.

دین و پیشینه مصری او در جریان کارزار انتخاباتی به موضوع بحث‌های سیاسی تبدیل شد؛ اما السید همچنان بر مسایلی تمرکز کرد که به گفته او، برای رأی‌دهندگان سراسر ایالت میشیگان اهمیت داشتند.

در این میان، بُعد گسترده‌تری از رقابت‌های سیاسی نیز وجود دارد. السید نشان داده است که یک نامزد، حتی بدون برخورداری از تشکیلات سیاسی قدرتمند و تثبیت‌شده، می‌تواند با سازمان‌دهی، پشتکار و طرح دیدگاه‌هایی که با خواسته‌های مردم عادی هم‌خوانی دارد، کارزار انتخاباتی نیرومندی را راه‌اندازی کند.

آیا واشنگتن تنها آغاز راه سیاسی او خواهد بود؟

عبدل السید در ۴۲ سالگی و در حالی وارد مجلس سنا می‌شود که فرصت و زمان کافی برای فعالیت‌های سیاسی پیش روی خود دارد. پیشینه او در بخش صحت عامه، توانایی‌اش در مدیریت کارزارهای انتخاباتی و حمایت رأی‌دهندگان ترقی‌خواه می‌تواند او را به چهره‌ای تأثیرگذار در سیاست امریکا تبدیل کند.

مجلس سنا برای او تریبونی در سطح ملی فراهم می‌کند و چگونگی استفاده از این فرصت می‌تواند تعیین کند که جاه‌طلبی‌های سیاسی او تا چه اندازه پیش خواهد رفت.

شاید هنوز برای صحبت جدی درباره نامزدی او در انتخابات ریاست‌جمهوری زود باشد؛ اما تصور این‌که روزی نام عبدل السید در فهرست نامزدان ریاست‌جمهوری حزب دموکرات قرار گیرد، چندان دور از ذهن نیست.

سیاست امریکا همواره شاهد ظهور نامزدان غیرمنتظره بوده است و السید تاکنون نشان داده که نباید توانایی‌های سیاسی او را دست‌کم گرفت.

در حال حاضر، دستاوردی که او به آن رسیده، به اندازه کافی تاریخی است. او مانعی را از سر راه مسلمانان امریکایی برداشته و دری را گشوده است که پیش از این هیچ مسلمانی از جامعه امریکا نتوانسته بود از طریق آن وارد مجلس سنای این کشور شود.

این‌که او چگونه از این فرصت استفاده خواهد کرد، می‌تواند به روایتی مهم‌تر در آینده سیاسی امریکا تبدیل شود.

Continue Reading

دیدگاه شما

تنظیم مجدد روابط افغانستان و پاکستان با سرکوب شبه‌نظامیان

نقطه عطف این روند به مارچ سال جاری بازمی‌گردد، زمانی که هیئتی بلندپایه از پاکستان به رهبری محمد صادق خان، نماینده ویژه برای افغانستان، به کابل سفر کرد.

Published

on

Dar, Wang, Muttaqi

در تحولی که می‌تواند نشانه‌ای از تغییر سیاست در افغانستان باشد، امارت اسلامی اقداماتی را علیه افرادی که در حملات در پاکستان نقش داشته‌اند، آغاز کرده است؛ گامی که به نظر می‌رسد روابط دیپلوماتیک میان کابل و اسلام‌آباد را در مسیر جدیدی قرار دهد.

به گزارش اکسپرس تربیون، در حالی که توجه عمومی در هفته‌های اخیر بر تنش‌های فزاینده میان پاکستان و هند متمرکز بود، در پشت صحنه، پاکستان و افغانستان گام‌هایی مهم برای بهبود روابطی برداشتند که در سال‌های اخیر به‌ویژه به دلیل مسائل امنیتی تیره شده بود.

در محراق نگرانی‌های اسلام‌آباد، حضور تحریک طالبان پاکستان و سایر گروه‌های شبه‌نظامی است که ادعا می‌شود از خاک افغانستان فعالیت می‌کنند.

نقطه عطف این روند به مارچ سال جاری بازمی‌گردد، زمانی که هیئتی بلندپایه از پاکستان به رهبری محمد صادق خان، نماینده ویژه برای افغانستان، به کابل سفر کرد. منابع آگاه از این دیدارها می‌گویند که برای اولین‌بار، مقامات پاکستانی دریافتند که رهبری امارت اسلامی، نگرانی‌های امنیتی اسلام‌آباد را جدی گرفته است.

بر بنیاد گزارش‌ها، امارت اسلامی شروع به بازداشت شهروندان افغان کرده است که یا با تحریک طالبان پاکستان همکاری داشته‌اند یا در جذب نیرو برای آن فعال بوده‌اند. به گفته منابع امنیتی، چندین نفر در این رابطه بازداشت و تحت پیگرد قرار گرفته‌اند.

این اقدامات باعث کاهش چشم‌گیر حملات، به‌ویژه در ایالت خیبر پختونخوا شده و در کاهش تنش‌ها میان دو کشور همسایه مؤثر بوده است.

به گزارش اکسپرس تربیون، تحولات اخیر زمینه‌ساز سفر تاریخی اسحاق دار، معاون صدراعظم پاکستان، به کابل در ۱۹ اپریل شد؛ این نخستین سفر یک وزیر امور خارجه پاکستان به افغانستان طی سه سال گذشته بود.

در جریان این سفر، دو طرف بر سر تعهدات متقابل به توافق رسیدند؛ افغانستان متعهد شد که اجازه ندهد از خاک این کشور برای حمله به پاکستان استفاده شود و در مقابل، پاکستان بخشی از محدودیت‌های تجارتی را کاهش داد، از جمله لغو الزام ضمانت‌های بانکی برای واردکنندگان افغان.

اقدامات امارت اسلامی برای بازداشت اتباع افغان که در نفوذ بیش از ۷۰ شبه‌نظامی به پاکستان پس از حمله پهلگام دست داشتند، اعتماد بیشتر اسلام‌آباد را جلب کرده است.

طبق گزارش اکسپرس تربیون، تمام این نفوذی‌ها در جریان یک عملیات یک‌روزه در نزدیکی مرز وزیرستان شمالی مهار شدند؛ عملیاتی که مقامات پاکستانی آن را بزرگ‌ترین عملیات ضدتروریستی پس از حملات ۱۱ سپتمبر توصیف کرده‌اند.

با این حال، مقامات پاکستانی هشدار می‌دهند که این تنها آغاز کار است. یکی از مقامات امنیتی که نخواست نامش فاش شود، گفت: «این شروعی مثبت است، اما انتظار داریم امارت اسلامی گام‌هایی برگشت‌ناپذیر در این مسیر بردارد.»

گمان می‌رود که چین نقش مهمی در تسهیل گفتگوها میان افغانستان و پاکستان ایفا کرده باشد. در تاریخ ۲۱ می، وانگ یی، وزیر امور خارجه چین، میزبان نشستی سه‌جانبه با حضور وزرای خارجه افغانستان و پاکستان در بیجینگ بود.

پس از این نشست، دو کشور تصمیم گرفتند سطح روابط دیپلوماتیک خود را ارتقا دهند و برنامه‌هایی برای تعیین سفرا اعلام کردند؛ اقدامی که از سوی مقامات پاکستانی تأیید شده، اما هنوز رسماً صورت نگرفته است.

چین اولین کشوری بود که سفیری را در کابل منصوب کرد و نماینده امارت اسلامی را نیز در بیجینگ پذیرفت. بنا بر گزارش‌ها، روسیه و ترکیه نیز در حال بررسی اقدامات مشابه هستند.

مقامات پاکستانی بر این باورند که علی‌رغم تداوم برخی نگرانی‌های امنیتی، تحولات جدید در منطقه ایجاب می‌کند که اسلام‌آباد رویکردی واقع‌گرایانه و عمل‌محور در پیش گیرد. افزایش اخیر تنش‌های نظامی با هند نیز باعث شده تا تمرکز پاکستان بر تامین امنیت مرزهای غربی خود بیش از پیش تقویت شود.

در همین حال، هند نیز نشانه‌هایی از تجدید نظر در سیاست‌های پیشین خود نسبت به افغانستان بروز داده است. سوبرمنیم جی‌شنکر، وزیر امور خارجه هند، اخیراً با همتای خود از امارت اسلامی گفتگو کرده و عملاً به دو دهه سیاست عدم تعامل دیپلوماتیک با امارت اسلامی پایان داده است.

به گفته تحلیل‌گران، نشست سه‌جانبه بیجینگ نتنها تلاشی برای تقویت ثبات منطقه‌ای بود، بلکه از سوی چین پیامی راهبردی به هند نیز محسوب می‌شود؛ پیامی مبنی بر اینکه آینده افغانستان ممکن است بیش از پیش در راستای همکاری و همسویی با بیجینگ و اسلام‌آباد شکل گیرد.

پاسخ امارت اسلامی به اتهامات اسلام‌آباد

پیش از بهبود اخیر در روابط، اسلام‌آباد بارها افغانستان را متهم کرده بود که در برابر فعالیت گروه‌های مسلح ضد پاکستان بی‌تفاوت است. مقامات امارت اسلامی اما این اتهامات را رد کرده‌اند.

ماه گذشته، حمدالله فطرت، معاون سخنگوی امارت اسلامی، ادعاهای مطرح‌شده درباره استفاده گروه‌های تروریستی از خاک افغانستان را «نادرست» دانست و گفت: «مشکلات امنیتی پاکستان، یک موضوع داخلی آنها است. اسلام‌آباد با متهم کردن افغانستان، می‌خواهد از پاسخگویی در مورد کم‌کاری‌های خود فرار کند.»

این اظهارات در واکنش به سخنان صدراعظم پاکستان، شهباز شریف، بود که در ماه اپریل در لندن ادعا کرده بود گروه‌های مسلح از خاک افغانستان علیه پاکستان فعالیت می‌کنند.

تنها پنج روز پس از این سخنان، هیئت پاکستانی به رهبری اسحاق دار به دعوت رسمی امیرخان متقی، وزیر خارجه امارت اسلامی، به کابل سفر کرد و با رئیس الوزرا ملا حسن آخند و سایر مقامات ارشد دیدار نمود.

Continue Reading

دیدگاه شما

دیده‌بان حقوق بشر: قربانیان «جنایات جنگی» در افغانستان منتظر عدالت هستند

به گفته دیدبان حقوق بشر، تاکنون تنها یک سرباز استرالیایی در ارتباط با این جرم‌ها متهم شناخته شده است.

Published

on

سازمان دیدبان حقوق بشر اعلام کرده است که خانواده‌های افغان، که اعضای بی‌گناه خانواده‌های‌شان در جریان جنگ بیست‌ساله افغانستان توسط نیروهای بریتانیایی و استرالیایی کشته شده‌اند، همچنان در انتظار عدالت به‌سر می‌برند.

این سازمان از هر دو کشور انتقاد کرده و گفته است که در بررسی این «جنایت‌های جنگی» و تأمین عدالت برای خانواده‌های قربانی، تأخیر وجود دارد.

به گفته دیدبان حقوق بشر، تاکنون تنها یک سرباز استرالیایی در ارتباط با این جرم‌ها متهم شناخته شده است.

این سازمان ایجاد یک وبسایت توسط دولت استرالیا برای ثبت جنایت‌های جنگی در افغانستان و آغاز تحقیقات مستقل از سوی بریتانیا را ستوده، اما این اقدامات را ناکافی دانسته است.

طبق اعلامیه، وزارت دفاع استرالیا با راه‌اندازی این وب‌سایت به قربانیان این فرصت را می‌دهد که به زبان فارسی و پشتو شکایت درج کنند و درخواست غرامت کنند.

دیده‌بان حقوق بشر این اقدام استرالیا را «مثبت و قابل تحسین» خوانده اما گفته است که این اقدام پنج سال بعد از انتشار نتایج یک تحقیق دولتی صورت گرفته است.

در اعلامیه آمده است: «در آن [تحقیق دولتی] ابعاد گسترده‌ای از جنایات احتمالی، از جمله اعدام‌های فوری اسیران جنگی و غیرنظامیان افشا شده بود. با این حال، تنها یک سرباز تاکنون به اتهام این جنایات تحت پیگرد قرار گرفته است.»

این سازمان حقوق بشری همچنین گفته است که سازمان ملل هنوز هم در مورد رویکرد استرالیا در مورد پرداخت غرامت نگران است. ماموریت ویژه سازمان ملل در ماه اگست ۲۰۲۴ رویکرد استرالیا در مورد پرداخت غرامت را «نوعی خیریه به صلاحدید اردو و نه یک حق قانونی برای قربانیان بر اساس حقوق بین‌الملل» توصیف کرده بود.

دیده‌بان حقق بشر تاکید کرده است: «دولت استرالیا باید اطمینان حاصل کند که افغان‌ها از وجود این وب‌سایت و نحوه ثبت شکایت مطلع هستند.»

در سوی دیگر، سازمان دیدبان حقوق بشر اعلام کرده است که بریتانیا به عنوان یک کشور مسئول، «پیشرفت بسیار کندتری» داشته است.

این درحالیست که تحقیقات در مورد جنایات جنگی در افغانستان از چند سال به این سو در جریان است.

Continue Reading
Advertisement

Trending

Copyright © 2026 Ariana News. All rights reserved!