یازدهم حمل سال ۱۴۰۰، آن روز در افغانستان همه‌ چشم به راه نشست استانبول بودند، نشستی که به احتمال قوی مسئله جنگ و صلح افغانستان را یک‌سره می‌کرد.

نشست استانبول که به آن بُن دوم عنوان داده شده بود، اما برای این نشست هیچ دیدگاه واحد و یک آجندای منظم از سوی صف جمهوریت در آن زمان، طرح نشد.

نشستی که برای جمهوریت و امارت سرنوشت ساز بود، هرگز برگزار نشد.

مذاکرات صلح بین الافغانی در ماه سرطان شکست خورد و تا اواخر اسد و آستانه سقوط نظام دوباره احیا نشد.سفر اخیر هیئت مذاکره کننده به سرکردگی حامد کرزی یک روز پیش از سقوط نظام لغو شد. اطلاعات اخیر که از ارگ مخابره شد نشست را اشرف غنی لغو کرده بود.

۲۴ اسد، تاریخ افغانستان چرخش سیاسی گرد داشت. نظام استوار با حمایت غربی ها پس از ۲۰ سال دوام فروپاشید و امارت اسلامی بر اریکه قدرت تکیه زد.

ساختارها را دوباره احیا می کنند، اما فاسد ترین رییس جمهور دنیا، متفکر دوم جهان فرار کرد. فرار غنی را شریک قدرت اش عبدالله عبدالله اعلام کرد و گفت “خدا ازش حساب بگیرد.”

سران امارت اسلامی کسانی که تصمیم گیرنده اند هنوز در دوحه بودند و طعم شیرین بُرد در برابر امریکا و غرب را از قطر تماشا می کردند، تماشای ورود نیروهای امارت اسلامی به کاخ ریاست جمهوری جاییکه تا پنج ساعت قبل در آنجا، نظام جمهوریت حاکم بود. ورودی که سران امارت اسلامی به آن، نُصرت الهی گفتند.

دنیا با فروپاشی نظام جمهوری افغانستان، تکان جدی خورد.

نشست های اضطراری درمورد افغانستان از سوی شورای امنیت سازمان ملل، اتحادیه اروپا و ناتو برگزار شد. همین گونه، نشست های ترکیه، نشست سازمان همکاری های اسلامی در پاکستان و میزبانی ناروی از نشست میان امارت و نمایندگان کشور های غربی.

امریکا که خود عامل بدبختی افغانستان گفته می شود در آخرین بار هم خواست همه ملامتی را به گردن مردم افغانستان بی اندازد.

جوبایدن، رییس جمهور امریکا گفت: “اگر فکر می‌کنید کسی می‌تواند افغانستان را تحت یک دولت واحد متحد کند، دست خود را بلند کنید.”

سال ۱۴۰۰ با همه دار و ندارش پایان یافت. ۳۶۵ روز که مردم افغانستان توام با جنگ، خونریزی، مهاجرت و دیگر تلخی ها سپری کرده اند.

حالا دولت سرپرست از امنیت کامل در کشور اطمینان میدهند و از جهان هم می خواهند به افغانستان آمده سرمایه گذاری کنند.

بهار پیش رو دیده شود که برای افغانستان و مردمش چی اقدامی می کند.