یکی از مدافعان حقوق بشر مورد حمایت سازمان ملل متحد می‌گوید که صدها پسر – که برخی از آنها ۱۱ سال سن دارند – در کمپ‌های بازداشتی که توسط نیروهای کرد تحت حمایت ایالات متحده در شمال شرقی سوریه اداره می‌شود، از مادران‌شان جدا شده اند، اما این کار درست نیست زیرا ثابت نشده که آن‌ها تهدید امنیتی ایجاد می‌کنند.

فینوالا نیولان، گزارشگر مستقل ملل متحد در مورد حمایت از حقوق بشر در هنگام مقابله با تروریزم، روز جمعه نگرانی خود را در مورد تداوم «بازداشت خودسرانه دسته جمعی» در کمپ الهول که در سفر خود به منطقه در این هفته مشاهده نمود، ابراز کرد.

سال‌هاست که مدافعان حقوق بشر از کشورهای خارجی – در اروپا، شمال افریقا و فراتر از آن – می‌خواهند تا اتباع خود را از کمپ‌های اعضای خانواده‌های شبه‌نظامیان گروه داعش، به‌ویژه کودکانی که در جنایات انجام‌شده توسط این گروه دخیل نبوده‌اند، به کشورشان بازگردانند.

این گروه در بحبوحه یک قیام تبدیل به جنگ داخلی که ۱۲ سال پیش آغاز شد و صدها هزار کشته برجای گذاشت به قدرت رسید. در مقطعی از زمان، شبه‌نظامیان بخش‌های وسیعی از سوریه و عراق را تحت کنترول داشتند، اما نیروهای کرد با حمایت ائتلاف بین‌المللی ضد داعش و همچنین نیروهای دولتی عراق و سوریه، آن منطقه را تا سال ۲۰۱۹ بازپس گرفتند.

نیولان گفت که کارشناسان تیم او محاسبه کرده اند که از سال ۲۰۱۹، حدود هفت هزار نفر توسط حدود ۳۶ کشور به وطن شان بازگردانده شده اند که بیش از سه چهارم آنها زنان و کودکان هستند.

اما ده‌ها هزار نفر دیگر در بازداشتگاه‌ها رها شده‌اند – و هیچ نشانه‌ای از خروج از آن‌ها وجود ندارد، چه رسد به سفر به کشورهایی که خود یا خانواده‌هایشان از آنجا آمده‌اند.

مقامات کرد که بر شرق و شمال سوریه حکومت می‌کنند، از ترس اینکه نسل جدیدی از شورشیان از کمپ الهول بیرون بیایند، یک برنامه توان‌بخشی را با هدف بیرون کشیدن کودکان از افکار افراطی با جدا سازی آنها از خانواده هایشان راه اندازی کرده اند.

نیولان گفت که شرایط در کمپ الهول «وخیم» است که به گفته او در حال حاضر بیش از ۴۹ هزار نفر در آن زندگی می‌کنند. او در مورد امنیت، دسترسی به مراقبت‌های صحی و «کمبود آب» در کمپ‌هایی که حرارت آن تا ۵۰ درجه سانتی‌گرید بالا رفته و سرپناه ها به شکل خیمه است، ابراز نگرانی کرد.

نیولان گفت: «مسئله دومی که می‌خواهم بر آن تأکید کنم، جدایی صدها پسر نوجوان از مادران شان بدون هیچ رویه قانونی است، چیزی که من آن را به عنوان «جدایی خلاصه» بر اساس یک خطر امنیتی اثبات‌نشده که کودکان پسر پس از رسیدن به سن نوجوانی ایجاد می‌کنند، توصیف می‌کنم.»

او با اشاره به «پریشانی» بسیاری از پسران گفت: «هر زنی که با آنها صحبت کردم، روشن می‌کردند که قاپیدن کودکان بود که بیشترین اضطراب، بیشترین رنج و بیشترین آسیب روانی را به همراه داشت.»

نیولان گفت: «گرفتن این پسران ممکن است به خودی خود یک عمل ناپدید کردن تحت قوانین بین‌المللی باشد که مستقیماً با تعهدات متعدد حقوق بشر در تضاد است.»