هیئتی بلندپایه به ریاست احمد جان بلال، رئیس شرکت‌های امارتی، همراه با عبدالرحمن عطاش، رئیس اجرائیوی شرکت ملی انکشاف، نمایندگان وزارت امور خارجه و تیم تخنیکی شرکت ملی انکشاف، به کشور بیلاروس سفر کردند.

نبی ارغندیوال، سخنگوی شرکت انکشاف ملی می‌گوید که، در این سفر، هیئت افغان با مسؤولان وزارت امور خارجه، وزارت زراعت و وزارت صنعت بیلاروس دیدار و پیرامون مسائل سیاسی، اقتصادی و تجاری دوجانبه گفت‌وگو کردند.

بازدیدها شامل دیدار با شرکت‌های بزرگ دولتی و صنعتی از جمله MAZ، BELAZ، MTZ، AMKODOR، آکادمی علوم ملی، کارخانه الکتروتخنیکی مینسک، AVGUST، اداره دولتی سرو کیمیاوی و فارم‌های وزارت زراعت در بخش مالداری بود.

همچنین به گفته آقای ارغندیوال، دو طرف توافق کردند که همکاری‌ها و تبادلات فنی در زمینه‌های صنعت و ماشین‌آلات زراعتی، مصالح ساختمانی، ایمنی غذایی، صحت عمومی و آموزش را تقویت و گسترش دهند.

در ادامه تلاش‌ها برای گسترش همکاری‌های اقتصادی منطقه‌ای، کنفرانس تواصل تجاری میان افغانستان و اوزبکستان با حضور مقام‌ها و تاجران دو کشور برگزار شد که در نتیجه آن، ۲۵ تفاهم‌نامه تجاری به ارزش بیش از ۳۰۰ میلیون دالر به امضا رسید.

این کنفرانس با اشتراک نورالدین عزیزی وزیر صنعت و تجارت، ارکینجون توردیموف والی ولایت سیردریای اوزبکستان، محمدعالم جمیل معین وزارت اقتصاد، اتاق تجارت و سرمایه‌گذاری افغانستان و ده‌ها تن از تاجران دو کشور برگزار گردید.

وزیر صنعت و تجارت گفت که اراده قوی برای گسترش روابط اقتصادی میان کابل و تاشکند وجود دارد و همین امر سبب توسعه بی‌سابقه روابط تجاری در سال‌های اخیر شده است. او همچنان از برنامه‌ها برای افزایش سطح تجارت در سال ۲۰۲۵ نسبت به ۲۰۲۴ خبر داد و به امضای تفاهم‌نامه ترجیحی بر ۸ قلم کالا از جانب افغانستان و ۶ قلم از جانب اوزبکستان اشاره کرد.

در همین حال، والی سیردریای اوزبکستان بر روابط تاریخی و اقتصادی دو کشور تأکید نموده و از فعالیت ده‌ها تاجر افغان در این ولایت خبر داد. وی همچنان فرصت‌های گسترده سرمایه‌گذاری، پروژه‌های صنعتی مشترک و ظرفیت صادراتی اوزبکستان به بازارهای اروپایی را برجسته ساخت.

بر بنیاد معلومات ارائه‌شده، تفاهم‌نامه‌های امضاشده بخش‌های ساختمان، مواد خوراکی، زراعت، موبل و فرنیچر، رخت و ادویه را در بر می‌گیرد؛ اقدامی که می‌تواند فصل تازه‌ای در روابط اقتصادی دو کشور بگشاید.

رسانه‌های پاکستانی گزارش داده اندن که بسته‌ماندن گذرگاه تورخم که یکی از مهم‌ترین شریان‌های تجاری میان افغانستان و پاکستان به‌شمار می‌رود، برای بیش از چهار ماه پیاپی، زیان‌های گسترده اقتصادی را بر دو طرف تحمیل کرده است.

این گذرگاه از اواسط ماه اکتوبر سال گذشته، در پی درگیری میان نیروهای افغان و پاکستانی در شب ۱۱ و ۱۲ اکتوبر، به‌گونه کامل به‌روی رفت‌وآمد و فعالیت‌های تجاری بسته شد. هرچند پس از آن، با میانجی‌گری قطر و ترکیه آتش‌بس برقرار شد، اما نگرانی‌های امنیتی باعث شده است که مسیرهای تجاری همچنان مسدود باقی بماند.

در گزارش آمده است که، در کنار تورخم، گذرگاه‌های دیگری چون خرلاچی، غلام‌خان، انگور اده و چمن نیز بسته شده‌اند؛ موضوعی که اختلال در تجارت منطقه‌ای را تشدید کرده است. تاجران می‌گویند که تنها از ناحیه تورخم، زیان روزانه صادرات پاکستان حدود دو میلیون دالر برآورد می‌شود که در مجموع، طی حدود ۱۲۰ روز، به بیش از ۲۴۰ میلیون دالر می‌رسد. با در نظر گرفتن واردات متوقف‌شده، کاهش عواید گمرکی و پیامدهای جانبی، میزان خسارت بسیار فراتر از این رقم عنوان می‌شود.

به گفته نهادهای تجاری، صادرات ماهانه پاکستان نزدیک به ۱۷۷ میلیون دالر کاهش یافته و حجم تجارت دوجانبه در دوره‌های اخیر بیش از پنجاه درصد افت داشته است. پیش از بسته‌شدن، تورخم روزانه پذیرای حدود ۱۰ هزار مسافر و ۵۰۰ تا ۷۰۰ موتر باربری و مسافربری بود؛ اما اکنون بازارهای مرزی و شبکه‌های ترانزیتی عملاً فلج شده‌اند.

رئیس انجمن سراسری کارگزاران گمرکی پاکستان می‌گوید بیش از ۱۵۰ دفتر ترخیص کالا در تورخم بسته شده و دست‌کم یک‌هزار کارگر بی‌کار شده‌اند. در همین حال، اتحادیه کارگران تورخم از بی‌کاری بیش از چهار هزار کارگر روزمزد، از جمله رانندگان، باربران و فعالان خدماتی خبر می‌دهد.

گزارش افزوده است که، این وضعیت بر قیمت‌ها نیز تأثیر گذاشته است. صادرات محصولات افغانستان، به‌ویژه سبزیجات، پنبه و میوه‌های خشک مانند بادام، کشمش، انجیر، پسته و جلغوزه متوقف شده و قیمت این اقلام در بازارهای پاکستان افزایش یافته است. در مقابل، صادرات پاکستان شامل کچالو، مرکبات (کینو، مالته)، کیله، سرخ و دواها در مرز متوقف شده و کاهش قیمت‌ها، زیان‌های سنگینی را به تولیدکنندگان وارد کرده است.

کارشناسان هشدار می‌دهند که تداوم این وضعیت نه‌تنها اقتصاد مناطق مرزی، بلکه پروژه‌های بزرگ ترانزیتی و ابتکارهای اتصال آسیای مرکزی و جنوبی را نیز با تردید روبه‌رو ساخته و اعتماد به مسیرهای تجاری زمینی را به‌شدت کاهش داده است.