بر بنیاد یک گزارش تازه کمیته بین‌المللی نجات، افغانستان یکی از کشورهایی است که به دلیل همزمان بحران‌های اقلیمی و درگیری‌های مسلحانه، بیشترین آسیب را از کاهش کمک‌های بین‌المللی و نابرابری در تأمین منابع مالی مقابله با تغییرات اقلیمی متحمل می‌شود.

گزارش با عنوان «هدایت بحران اقلیم در عصر نوین کمک‌های بشردوستانه» پیش از کنفرانس امنیت اقلیمی برلین منتشر شده و نشان می‌دهد که ۱۷ کشور آسیب‌پذیر از نظر اقلیم و درگیری مسلحانه، شامل افغانستان و یمن، تنها ۱۱٪ جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند اما ۷۰٪ نیازهای بشردوستانه و بحران غذایی جهانی را متحمل هستند. با این حال، این کشورها تنها ۱۲٪ از منابع مالی تخصیص یافته برای سازگاری با تغییرات اقلیمی در سال ۲۰۲۲ دریافت کرده‌اند.

بر بنیاد این گزارش، کمک‌های توسعه‌ای به این کشورها بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳ بیش از ۴۰٪ کاهش یافته است، در حالی که شوک‌های اقلیمی شدت یافته‌اند. افغانستان با خطر از دست دادن بیش از ۱۰٪ تولید ناخالص داخلی خود در پی کاهش کمک‌ها مواجه است.

کمیته بین‌المللی نجات همچنین بر نابرابری در تخصیص منابع اقلیمی انتقاد کرده و تأکید می‌کند که تنها ۲٪ منابع مالی جهانی اقلیمی از منابع خصوصی تأمین می‌شود که تقریباً هیچ سهمی از آن به مناطق درگیر نمی‌رسد. این سازمان هشدار می‌دهد که هزینه بی‌عملی روزبه‌روز افزایش می‌یابد و هر یک دالر سرمایه‌گذاری در کاهش ریسک پیش از بحران، تا ۱۵ دالر در بازسازی پس از بحران صرفه‌جویی می‌کند.

کمیته بین‌المللی نجات از کمک‌کنندگان جهانی خواسته است تا در کنفرانس امنیت اقلیمی اولویت را به مناطق آسیب‌پذیر و درگیر مانند افغانستان بدهند، از بودجه‌های وام‌محور به کمک‌های بلاعوض تغییر مسیر دهند، برنامه‌های اقدام پیشگیرانه را گسترش دهند و در سیستم‌های هشدار زودهنگام سرمایه‌گذاری کنند.

در گزارش آمده است که، مدل «پیش‌بینی‌ها را دنبال کنید» که در کشورهایی مانند سومالی و افغانستان اجرا شده، نشان داده است که اقدامات پیشگیرانه می‌تواند جان‌ها و معیشت‌ها را نجات دهد. در افغانستان، این سازمان پیش از بحران خشکسالی به ۲۸۰۰ خانواده کمک نقدی ارائه کرده تا از شکست محصول و ناامنی غذایی جلوگیری شود.

با وجود اثربخشی، اقدامات پیشگیرانه کمتر از ۱٪ بودجه جهانی بشردوستانه را شامل می‌شود. کمیته بین‌المللی نجات از کمک‌کنندگان خواسته است تا هدف ۵٪ بودجه بشردوستانه برای اقدامات پیشگیرانه تا سال ۲۰۲۶ را محقق کنند و سرمایه‌گذاری در برنامه‌های تاب‌آوری محلی، به ویژه آن‌هایی که توسط زنان و سازمان‌های جامعه مدنی هدایت می‌شوند، افزایش دهند.

این گزارش هشدار می‌دهد که بدون اصلاحات فوری، کشورهای آسیب‌دیده مانند افغانستان همچنان سخت‌ترین پیامدهای تغییرات اقلیمی و کاهش کمک‌های بین‌المللی را متحمل خواهند شد.