پنج سال پس از خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، گزارش تازه سازمان «ریفیوجیز انترنشنل» از تشدید بحران بشری در این کشور و پیامدهای مرگ‌بار قطع کمک‌های بشردوستانه امریکا خبر می‌دهد.

بر بنیاد این گزارش، پس از توقف ناگهانی کمک‌های بشردوستانه امریکا در سال ۲۰۲۵، شماری از خدمات حیاتی صحی در افغانستان با بحران جدی روبه‌رو شده‌اند؛ مراکز صحی بسته شده، هزاران کارمند صحی وظایف‌شان را از دست داده و میزان مرگ‌ومیر مادران و نوزادان افزایش یافته است.

این گزارش بر اساس ۵۵۵ نظرسنجی و مصاحبه با کارکنان صحی و همچنان اطلاعات جمع‌آوری‌شده از شفاخانه‌ها و مراکز صحی تهیه شده است.

ریفیوجیز انترنشنل می‌گوید یافته‌های تازه نشان می‌دهد که کاهش کمک‌های امریکا پیامدهای جدی بر زندگی مردم افغانستان داشته و برخی مرگ‌ها می‌توانست قابل پیشگیری باشد.

موسسه بین‌المللی پاملرنه هشدار داده است که کاهش کمک‌های بشردوستانه در افغانستان، دسترسی میلیون‌ها تن به خدمات صحی و به‌ویژه زنان و دختران را با خطر جدی روبه‌رو کرده است.

این سازمان در گزارشی گفته است که ۲۱.۹ میلیون تن در افغانستان در سال ۲۰۲۶ به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند و بین ماه‌های اپریل تا سپتامبر، حدود ۱۳.۸ میلیون تن با سطح بحرانی ناامنی غذایی مواجه خواهند شد.

بر بنیاد این گزارش، نزدیک به ۳.۷ میلیون کودک زیر پنج سال و ۱.۲ میلیون زن باردار و شیرده نیز در معرض سوءتغذیه حاد قرار دارند.

«پاملرنه» می‌گوید کاهش بودجه این سازمان را وادار کرده است که در سال جاری ۳۰ مرکز صحی را در افغانستان ببندد. سازمان جهانی صحت نیز گزارش داده که حدود ۱۵۰ مرکز صحی از ماه جنوری به دلیل کمبود بودجه فعالیت‌های خود را متوقف یا تعطیل کرده‌اند.

این سازمان افزوده است که افغانستان با ثبت ۶۳۸ مرگ مادر در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده، همچنان یکی از بالاترین میزان‌های مرگ‌ومیر مادران در آسیا را دارد.

محمد اکمل شریف رئیس دفتر موسسه بین‌المللی پاملرنه در افغانستان، گفته است که کمک‌های اضطراری همچنان ضروری است، اما برای آینده افغانستان کافی نیست و این کشور به سرمایه‌گذاری درازمدت در بخش‌های صحت، آموزش، تغذیه و معیشت نیاز دارد.

به گفته او، حضور کارمندان زن برای رساندن خدمات بشردوستانه به زنان و دختران حیاتی است و باید از آنان حمایت و محافظت شود تا بتوانند به کارشان ادامه دهند.

«پاملرنه» تأکید کرده است که ادامه حمایت بین‌المللی و سرمایه‌گذاری درازمدت در خدمات اساسی و نهادهای جامعه مدنی، می‌تواند به خانواده‌های افغان کمک کند تا از مرحله بقا به سوی زندگی با ثبات و با عزت حرکت کنند.