رویترز: بدون ارائه کمک، زلزله افغانستان بحران «نسل‌به‌نسل» را به بار می‌آورد

خبرگزاری رویترز گزارش داده که زلزله اخیر در شرق افغانستان نه‌تنها خانه‌ها و مواشی را نابود کرده، بلکه آینده هزاران خانواده را در سایه‌ای از ناامیدی قرار داده است. در حالی‌که کمک‌های بشردوستانه کاهش یافته، کارشناسان هشدار می‌دهند که این بحران ممکن است به یک بحران نسل‌به‌نسل تبدیل شود.

زلزله‌ قدرتمندی که حدود دو هفته قبل ولایات ننگرهار و کنر را لرزاند، جان بیش از ۲۲۰۰ تن را گرفت و ده‌ها هزار نفر را بی‌خانمان کرد.

در قریه بامبه‌کوت ولایت ننگرهار، عبدالغفار ۵۲ ساله با خانواده ۱۰ نفری‌اش زیر یک ترپال زندگی می‌کند. او می‌گوید: «تنها چیزی که می‌خواهیم یک خیمه است.»

در دهات افغانستان، خانه، زمین و مواشی تنها دارایی مردم هستند. به گفته‌ جنیفر مورتازاشویلی، استاد پوهنتون پیتسبرگ امریکا، در افغانستان نابودی این دارایی‌ها به معنای سقوط کامل اقتصاد خانواده است.

براساس گزارش برنامه انکشافی سازمان ملل متحد، بیش از ۱.۳ میلیون رأس مواشی از زلزله اخیر متأثر شده و ذخایر غذایی و کانال‌های آبیاری از بین رفته‌اند؛ مسئله‌ای که نه‌تنها امنیت غذایی کنونی بلکه فصل کشت آینده را هم تهدید می‌کند. بر اساس گزارش شورای مهاجرت ناروی، ۷۰۰۰ رأس مواشی تلف و ۷ سیستم آبیاری به‌طور کامل تخریب شده‌اند.

ایلان نوی، کارشناس اقتصاد آفات طبیعی و تغییر اقلیم، هشدار داده است: «بدون تأمین مالی، بهبود اوضاع بسیار طولانی‌تر خواهد شد و زنجیره طولانی‌مدتی از عواقب این رویداد ایجاد خواهد کرد که می‌تواند برای مدت بسیار طولانی، احتمالاً چندین نسل، ادامه یابد.»

مقامات امارت اسلامی می‌گویند بیش از ۶۷۰۰ خانه ویران شده و مردم به دلیل وقوع پس لرزه‌ها هنوز در خیمه زندگی می‌کنند.

توماس بارفیلد، رئیس انستیتوت مطالعات افغانستان در امریکا، می‌گوید که زمستان آینده اوضاع را بدتر خواهد ساخت.

هم‌زمان، بحران اقتصادی ناشی از تحریم‌ها، قطع کمک‌های بین‌المللی، و بازگشت بیش از ۲ میلیون مهاجر از پاکستان و ایران، فشار مضاعفی بر مردم وارد کرده است. به گفته ابراهیم بحیث از گروه بین‌المللی بحران، ساخت‌وساز که قبلاً یکی از منابع مهم اشتغال بود، پس از تحولات ۲۰۲۱ عملاً از بین رفته و با کاهش کمک‌های خارجی تعداد انجوها کمتر شده است.

سازمان ملل متحد برای رسیدگی به این بحران خواهان ۱۴۰ میلیون دالر کمک فوری شده است.

عبیدالله بهیر، استاد یکی از پوهنتون‌ها در کابل هشدار داده که کمک‌ها اضطراری مانند یک «جان پاک تر» در یک جنگل در حال آتش‌سوزی عمل می‌کند و تأثیر واقعی کاهش کمک‌ها سال آینده آشکار خواهد شد.