شهباز شریف، صدراعظم پاکستان، از حصارکشی در امتداد خط فرضی دیورند دفاع کرده و آن را اقدامی ضروری برای تأمین امنیت و حفاظت از شهروندان کشورش دانسته است.

او روز شنبه در نشست مجلس ملی پاکستان اظهار داشت که دولت این کشور برای ایجاد حصار و تأسیسات امنیتی در امتداد خط دیورند هزینه‌های هنگفتی را متقبل شده، اما این هزینه‌ها برای مقابله با تهدیدهای امنیتی و جلوگیری از فعالیت‌های تروریستی توجیه‌پذیر است.

شریف گفت: «در مورد خط دیورند که شما به آن اشاره کردید، برای تأمین امنیت پاکستان و حفاظت از مردم، ایجاد حصار در امتداد سرحدات اقدام درست و مناسبی بوده است. اگر این حصارکشی بتواند حتی جان یک کودک را از خطر تروریزم نجات دهد، به باور من تمام هزینه‌ای که برای این خط حدود دو هزار کیلومتری صرف شده، هزینه‌ای موجه و بجا بوده است؛ حتی اگر این مبلغ به میلیاردها روپیه برسد.»

اظهارات صدراعظم پاکستان در حالی مطرح می‌شود که موضوع خط فرضی دیورند و حصارکشی در امتداد آن همواره یکی از مسائل مورد اختلاف میان کابل و اسلام‌آباد بوده است.

شماری از آگاهان افغان می‌گویند که پاکستان حصارکشی را یک اقدام امنیتی می‌داند، اما این موضوع در افغانستان تنها یک مسئله امنیتی تلقی نمی‌شود، بلکه با واقعیت‌های تاریخی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی مردم دو سوی این خط پیوند خورده است.

هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) اعلام کرده است که شورای امنیت سازمان ملل متحد روز یک‌شنبه (۱۵ جون) نشستی را برای بررسی آینده مأموریت این نهاد در افغانستان برگزار خواهد کرد.

بر اساس اعلام یوناما، مأموریت کنونی این نهاد در افغانستان به تاریخ ۱۶ جون به پایان می‌رسد و انتظار می‌رود اعضای شورای امنیت درباره تمدید یا ادامه فعالیت آن تصمیم‌گیری کنند.

یوناما از سال ۲۰۰۲ به این‌سو در افغانستان فعالیت داشته و در بخش‌های سیاسی، بشردوستانه و هماهنگی کمک‌های بین‌المللی نقش ایفا کرده است.

سازمان ملل متحد اعلام کرده است که رساندن کمک‌های غذایی اضطراری به کودکان نیازمند در افغانستان به دلیل بی‌ثباتی‌های منطقه‌ای، بسته شدن گذرگاه‌ها و چالش‌های پیچیده ترانزیتی، به یکی از دشوارترین عملیات‌های بشردوستانه در جهان تبدیل شده است.

براساس گزارشی که از سوی برنامه جهانی غذا منتشر شده، صدها تُن بیسکویت‌های مغذی ویژه دانش‌آموزان افغان، سفری نزدیک به ۱۵ هزار کیلومتر را از اندونیزیا تا کابل طی کرده‌اند تا به دست کودکانی برسند که بسیاری از آنان روزانه به غذای کافی دسترسی ندارند.

این نهاد وابسته به سازمان ملل گفته است که افغانستان همچنان با گرسنگی گسترده، فقر، کاهش بودجه کمک‌های بشردوستانه و پیامدهای حوادث طبیعی از جمله سیلاب‌ها و زلزله‌ها روبه‌رو است.

بر اساس این گزارش، محموله‌ای شامل ۳۹۷ تُن مواد غذایی تقویتی که با کمک ۳.۵ میلیون دالری دولت اندونیزیا تهیه شده بود، در ابتدا از بندر سورابایا در اندونیزیا به بندر کراچی پاکستان انتقال یافت؛ اما به دلیل بسته شدن گذرگاه میان افغانستان و پاکستان، مسیر برنامه‌ریزی شده با مشکل مواجه شد.

برنامه جهانی غذا سپس تلاش کرد این محموله را از طریق امارات متحده عربی، خلیج فارس و ایران به افغانستان منتقل کند، اما تنش‌های منطقه‌ای و اختلال در مسیرهای دریایی، این طرح را نیز با چالش روبه‌رو ساخت.

در نهایت، کارشناسان این سازمان مسیر تازه‌ای را از طریق امارات، عربستان سعودی، اردن، سوریه، ترکیه، گرجستان، آذربایجان، دریای خزر و ترکمنستان طراحی کردند؛ مسیری که هزاران کیلومتر طولانی‌تر و پرهزینه‌تر بود، اما تنها گزینه باقی‌مانده برای رساندن کمک‌ها به افغانستان به شمار می‌رفت.

به گفته برنامه جهانی غذا، کاروان ۲۱ موتر باربری پس از عبور از هفت مرز و طی هفته‌ها سفر، سرانجام وارد افغانستان شد و محموله‌ها به کابل انتقال یافت.

عبدالاحد منیب، مسئول بخش زنجیره تأمین برنامه جهانی غذا در افغانستان، گفته است: «وقتی موترها به انبار رسیدند، احساس آسودگی کردیم. ما هر مرحله از این سفر، هر تأخیر و هر تغییر مسیر را از نزدیک دنبال می‌کردیم.»

این مواد غذایی اکنون میان دانش‌آموزان مکاتب در ولایت‌های غور، نورستان و پکتیکا توزیع شده است.

برنامه جهانی غذا تأکید کرده است که با وجود موانع گسترده و چالش‌های امنیتی و سیاسی، تلاش می‌کند کمک‌های حیاتی را به نیازمندان در افغانستان برساند؛ زیرا به گفته این نهاد، «گرسنگی منتظر باز شدن مسیرها نمی‌ماند.»