زلمی خلیلزاد، دیپلومات پیشین ایالات متحده، می‌گوید که در جنگ امریکا علیه ایران ممکن است از «مدل افغانستان» به کار گرفته شود و کردها نقش مشابه ائتلاف شمال افغانستان را ایفا کنند.

خلیلزاد در مصاحبه با روداو، شبکه تلویزیونی در کردستان عراق، گفت نشانه‌ای وجود ندارد که امریکا قصد داشته باشد مانند جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ با اعزام نیروی زمینی گسترده به تهران حمله کند یا رژیم را سرنگون سازد.

به گفته او، استراتیژی احتمالی این است که با استفاده از حملات هوایی سنگین و حملات راکتی دقیق، رهبری ایران تضعیف شده و زمینه تغییرات سیاسی فراهم شود.

خلیلزاد همچنین به نقش احتمالی کردها و گروه‌های مخالف ایرانی اشاره کرد و گفت ممکن است آنها نقشی مشابه ائتلاف شمال در افغانستان در سال ۲۰۰۱ ایفا کنند.

خلیلزاد یادآور شد که در جریان عملیات نظامی امریکا در افغانستان در سال ۲۰۰۱، شمار محدودی از نیروهای ویژه و تیم‌های استخباراتی امریکایی با نیروهای محلی همکاری می‌کردند و اهداف را برای حملات هوایی مشخص می‌ساختند.

او افزود اگر امریکا نخواهد نیروی زمینی بزرگی اعزام کند، تکیه بر نیروهای محلی مانند کردها با پشتیبانی هوایی گسترده می‌تواند گزینه مؤثری باشد.

خلیل‌زاد همچنین این وضعیت را «فرصت تاریخی» برای ایرانیان و به‌ویژه کردها توصیف کرد تا برای تغییرات سیاسی اقدام کنند.

دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) اعلام کرده که حملات هوایی و درگیری‌ها در امتداد خط فرضی دیورند بین افغانستان و پاکستان از ۲۶ فبروری تا ۳ مارچ، سبب بی‌جا شدن بیش از ۱۶ هزار خانواده شده است.

به گفته اوچا، این خشونت‌ها در ده ولایت از جمله کابل، کندهار، خوست، کنر، لغمان، ننگرهار، نورستان، پروان، پکتیا و پکتیکا به ثبت رسیده است.

بر بنیاد آمار اوچا، تا چهارم مارچ، حداقل ۵۶ غیرنظامی کشته و ۱۲۹ نفر دیگر زخمی شده‌اند. ۱۶۳۷۰ خانواده از اثر درگیری‌ها آواره شده‌اند، از جمله ۲۵۰۰ خانواده در خوست، ۳۵۰۰ خانواده در کنر، ۲۵۰۰ خانواده در ننگرهار، ۴۷۰ خانواده در پکتیکا، ۷۰۰۰ خانواده در پکتیا و ۴۰۰ خانواده در نورستان.

این در حالیست که در پی زلزله ۳۱ آگست ۲۰۲۵ در شرق افغانستان، حدود ۷ هزار خانواده هنوز در آوارگی بسر می‌برند.

دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد اعلام کرد که آوارگی جدید، آسیب‌پذیری‌های موجود را بدتر می‌کند. در ولایت کنر، ۳۶۴۰ خانواده که پس از زلزله در سکونتگاه‌های غیررسمی زندگی می‌کردند، تخلیه شده یا به آنها دستور داده شده است که مناطق نزدیک یک مجتمع نظامی را ترک کرده و به مکان‌های اصلی خود بازگردند. ۲۰۷۴ خانواده دیگر در کنر و ننگرهار در معرض خطر آوارگی ثانویه هستند.

حملات هوایی همچنین به زیربنا‌های غیرنظامی، از جمله مراکز صحی و اماکن بشردوستانه، آسیب رسانده است. از جمله مراکز آسیب دیده می‌توان به یک شفاخانه ۲۰ بسر در مرکز ترانزیت سازمان بین‌المللی مهاجرت و کمپ عودت‌کنندگان «عمری» در گذرگاه تورخم در ننگرهار اشاره کرد.