وزارت خارجه‌ی پاکستان می‌گوید این کشور به ادامه‌ی گفت‌وگو با امارت اسلامی برای حل اختلافات میان دو طرف متعهد است، اما تأکید دارد که کابل باید نگرانی‌های اسلام‌آباد در مورد استفاده‌ی خاک افغانستان توسط گروه‌های تروریستی را برطرف سازد.

سخنگوی وزارت خارجه‌ی پاکستان، طاهر اندرابی، روز یک‌شنبه در بیانیه‌ای در پاسخ به پرسش‌های رسانه‌ها درباره‌ی دور سوم گفت‌وگوهای اسلام‌آباد و کابل در استانبول (۶ نوامبر) گفت که پاکستان خواهان حل اختلافات از راه گفت‌وگو است، اما موضوع تروریزم برای این کشور «مسئله‌ی محوری و غیرقابل چشم‌پوشی» است.

گفت‌وگوهای مذکور با میانجی‌گری ترکیه و قطر برگزار شد، اما بدون توافق نهایی پایان یافت.

در بیانیه آمده است:«پاکستان بر حل مسایل دوجانبه از طریق گفت‌وگو پایبند است؛ اما نگرانی اساسی ما – تروریزم برخاسته از خاک افغانستان – باید در اولویت قرار گیرد.»

پاکستان می‌گوید که در سال‌های گذشته با رویکرد مثبت کوشیده است روابط خود با کابل را حفظ کند؛ از جمله با امتیازات تجاری، کمک‌های بشردوستانه و طرح‌های همکاری اقتصادی. اما به‌باور اسلام‌آباد، پاسخ امارت اسلامی «وعده‌های توخالی و بی‌عملی» بوده است.

وزارت خارجه‌ی پاکستان همچنان امارت اسلامی را متهم کرده که تروریستان پاکستانی را به‌عنوان پناهجو معرفی می‌کنند، در حالی که آنان پس از عملیات نظامی در سال ۲۰۱۵ به افغانستان فرار کرده و در کنار امارت اسلامی علیه نیروهای ناتو جنگیده‌اند.

پاکستان تأکید کرده است که هیچ‌گاه از گفت‌وگو با حکومت‌های کابل خودداری نکرده، اما با هیچ گروه تروریستی گفت‌وگو نخواهد کرد.

این درحالیست که امیرخان متقی، وزیر امور خارجه امارت اسلامی، روز گذشته تأیید کرد که پاکستان خواستار انتقال اعضای تی‌تی‌پی به افغانستان شده است.

او گفت: «افغانستان دیوانه است که غم تو را به خانه خود بیاورد؟ یک بار اتهام وارد می‌کنی که در افغانستان تی‌تی‌پی است و بر ما حمله می‌کند، بعداً پیشنهاد می‌کنی که قطعات تی‌تی‌پی مقیم پاکستان به افغانستان انتقال یابند. به دست خود دردسر را بیشتر می‌کنی و جنجال می‌سازی. این هرگز قابل قبول نیست.»

آقای متقی گفته است که، تأمین امنیت یک کشور از سوی کشور دیگری خواست غیر معقول است.

وی می‌گوید که: «جای افسوس است کشوری که خودرا قدرت اتمی می‌داند و ادعا می‌کند اردوی پیشرفته دارد، قدرت خود را دربرابر مهاجرین استفاده می‌کند و راه‌ها به روی مریضان و تاجران می‌بندد؛ قدرت اتمی را در برابر تجارت پیاز و بادنجان رومی استفاده می‌کند. این چگونه منطق است؟ این به نفع کیست؟»